Practice What You Preach - Zwier voor Mezelf | de Vrijhaven van de Stad
5464
post-template-default,single,single-post,postid-5464,single-format-standard,,qode-title-hidden,transparent_content,columns-4,qode-theme-ver-13.1.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.4,vc_responsive

Practice What You Preach

Haven Winkeloord is in transitie. De 3e generatie kruipt langzaamaan achter het roer. In deze transitie-blog schrijft deze nieuwe generatie over het proces en alle hobbels, kuilen en fijne momenten die daarbij langskomen.

“Wij Geloven In De Kracht Van Ontspannen.” We zeggen het steeds weer, omdat het telkens weer zo waar blijkt. We merken dat het voor ons persoonlijk werkt en we merken dat het voor anderen werkt. Bijvoorbeeld door een angst uit te spreken en zo de lucht te klaren, soms door een stuk te gaan varen en even te staren over het water, soms door yoga te doen of door een weekje vakantie te houden. Ontspanning is overal en voor iedereen te vinden. Soms zoek je het bewust op en de andere keer overkomt het je. Beide goed toch…?

“Wij Geloven In De Kracht Van Ontspannen” is voor Haven Winkeloord de visie waar we het nieuwe bedrijf op sturen; varen, logeren, wandelen, yoga, een workshop. Alles staat in dienst van ontspanning. Buiten zijn helpt daarbij. We werken inmiddels twee jaar met deze visie en steeds vaker wordt ons een spiegel voorgehouden; “Dan moet je zelf toch ook zorgen dat je ontspannen bent?”

Zo ook gisteren.. En deze maakte indruk…

Eerst even de context. De laatste weken lassen Mariska en ik actief rustpunten door de week heen in. Dus niet pas tijd voor jezelf zodra het werk dat je wilde doen klaar is, maar van te voren bedenken wanneer je tijd neemt voor jezelf als basis en daar de dagen dan omheen plannen. Voor ons voelt dit logisch en bijna essentieel om te doen. Maar dit is zeker niet voor iedereen zo. We leven in een prestatiemaatschappij en daarin komt ‘me-time’ niet op de eerste plaats. Wij kiezen dus voor een (voor velen) merkwaardig pad, waarin ontspanning prioriteit heeft en samen kan gaan met hard werken aan een droom. En ontspanning zien wij dan vooral in de kleine momenten door de dag heen, waarin we even stil kunnen staan bij ons zelf en dat wat gaande is.

We voeren veel gesprekken met diverse personen en partijen om onze droom vorm te gaan geven. Collega Maria stuitte op ‘iemand waar we echt eens koffie mee moesten drinken’. We zouden onze plannen van 2017 voorleggen en kijken of er een samenwerking kon ontstaan. Niet te geforceerd, want we kijken eerst of er een klik is (dit doen we steeds en dat werkt erg goed). ZO gezegd, zo gedaan. Of toch niet..?

Maandagochtend om 8:30 uur happen Maris en ik, ieder in een croissantje bij de Ysbreker aan de Amstel, waar we Maria én haar contact om 9 uur ontmoeten. iPad met brochure en moodboards ligt opgeladen klaar, dus we hebben alle tijd om even rustig op te starten. “Goed bezig”, zeggen we tegen elkaar.

Om drie minuten over negen zijn we begonnen met voorstellen en Mariska vertelt dat het bedrijf van haar ouders door ons wordt voortgezet en we nu met vijf man en het team de transitie doormaken. Plots wordt Mariska onderbroken. We zeggen hier en daar nog wel eens wat, maar na anderhalf uur vertrekt de vriendelijke man weer en hebben wij vrijwel alleen geluisterd. Een cocktail van irritatie, bewondering en inspiratie giert door mijn lijf. ‘What the fuck just happend?’ We hebben niets verteld over onze plannen, laat staan iets kunnen laten zien. Tegelijkertijd bedenk ik me dat dit misschien wel het meest bijzondere gesprek is geweest dat ik in de afgelopen 10 maanden heb gevoerd.

Op dat moment gaat m’n telefoon en hoor ik van onze beste vrienden dat hun zoontje een paar uur daarvoor is geboren: ‘Wauw, whoohoo!!’ En ‘BAM’, ik ben weer terug op aarde…

Vervolgens spreken Maria, Mariska en ik de meeting na. We voelen alledrie een beetje irritatie, waarschijnlijk omdat geen van ons drieën grip had op de ontmoeting. We voelen ook alledrie inspiratie, want hij had ook zó gelijk. Het ging eigenlijk alleen maar over ‘connected zijn met jezelf’ en je droom (door)leven; niet aan je droom werken, maar erin. “Maar dat doen we toch?”, dacht ik nog. Nee. Niet voldoende. We werken zo hard aan onze droom, dat we denken dat we erin zitten. Dat was denk ik zijn boodschap. Terwijl ik aan het gesprek terug denk, was het meer een preek van een soort guru. Precies goed getimed, aan precies de juiste personen, met precies dát wat we nodig hadden; Een schop onder onze kont. En niet zo één om harder te gaan werken, maar om echt onze droom te doorleven.

Mooi. Easy. Dat dus.

Maar hoe?

En dan denk ik aan één van de weinige vragen die hij stelde: ‘Hoe praktiseer jij jouw ontspanning, de connectie met je zelf?’ Mijn antwoord was: ‘Buiten zijn’. Terwijl ik me bedacht dat ik niet actief en frequent inzet, maar alleen als ik er zin in heb. Yoga en meditatie zijn voor mij zeer interessante vormen, maar voelen ook best hoogdrempelig. Dat durfde ik niet te zeggen…

Nu, letterlijk nu tijdens het schrijven, denk ik: ‘Lamzak, ga toch op een kussen zitten joh’.

Dus dat is wat ik NU ga doen… En morgen weer.

Vrolijke groet, Yordi

yordi-anne

3 Reactie's
  • Pieter
    Geplaatst op 10:22h, 07 januari Beantwoorden

    Leuk stukje weer !

  • Aggy Langedijk
    Geplaatst op 12:23h, 08 januari Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Fijn als iemand je bij de les houdt, Elke dag een nieuwe kans gelukkig.

  • matjedenhartog
    Geplaatst op 17:08h, 12 januari Beantwoorden

    Op dat kussen zitten word je gauw zat denk ik dus ga maar weer gauw
    aan het werk en neem tijd om met je zoon te dromen en te spelen.
    Groetjes Oma.

Geef een reactie